Η ομιλία της JACQUELINE DE ROMILLY

Την 11η Ιουλίου 1995 σε μια λαμπρή, επίσημη τελετή στην Πνύκα, με μεγαλοπρεπές σκηνικό την Ακρόπολη, με παρουσία του κ. Προέδρου της Δημοκρατίας, όλης της πολιτικής ηγεσίας και εκατοντάδων εκλεκτών προσκεκλημένων το «Ίδρυμα Ωνάση» απένειμε τα καθιερωμένα «Βραβεία Ωνάση» σε προσωπικότητες, που διακρίθηκαν διεθνώς σε διάφορους τομείς. Η κα Ζακελίν ντε Ρομιγί, Ελληνίστρια, έλαβε το «Βραβείον Ωνάση για τον Πολιτισμό (Γράμματα, Τέχνες και Ανθρωπιστικές Επιστήμες), για τα διεθνούς αναγνωρίσεως συγγράμματά της, την εξαιρετική συμβολή της στη μελέτη και διάδοση του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος και για τους αγώνες της για τη διατήρηση της Αρχαίας Ελληνικής και Λατινικής Γλώσσας στα Γυμνάσια και τα Λύκεια ως βάσεως του συγχρόνου πολιτισμού και της ανθρωπιστικής Παιδείας.

Μετά την απονομή του Βραβείου από τον κ. Προέδρο της Δημοκρατίας η κα de Romilly ανήλθε στο βήμα και με Ελληνικά στην αρχή είπε τα εξής:

Continue Reading →

Συνέντευξη Χρήστου Ρήγα

Ολόκληρη η συνέντευξη με τον Συγγραφέα της Δημοκρατίας του Εφιάλτη, Χρήστο Ρήγα.
(την περίληψη της συνέντευξης μπορείτε να δείτε εδώ:
http://demo.kratia.gr/2012/03/η-ιστορία-της-δημοκρατίας/ )
Το 462 π.Χ. είναι μία ξεχωριστή στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Το έτος αυτό γεννήθηκε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, τόσο σαν πολίτευμα, όσο και σαν λέξη.
Η γέννηση όμως καθώς και η λειτουργία της δημοκρατίας καλύπτονται από ένα πέπλο σιωπής.
Αυτό δεν έγινε τυχαία, από έλλειψη επαρκών στοιχείων, αλλά σκόπιμα, γιατί οι οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχες τάξεις θέλησαν να αποκρύψουν από τους λαούς το αληθινό πρόσωπο της δημοκρατίας. Για τον λόγο αυτόν η δημοκρατία έχει φτάσει σε μας τόσο διαστρεβλωμένη και παραποιημένη, ώστε να μην μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά το αυθεντικό πρόσωπό της.
Στο πολίτευμα της δημοκρατίας που εγκαθίδρυσε ο Εφιάλτης, η πολιτική εξουσία ανατέθηκε στους ίδιους τους πολίτες, ώστε να την ασκούν αυτοπροσώπως και όχι μέσω αντιπροσώπων τους.
Ονομάστηκε δημοκρατία για να εκφράσει το πολίτευμα κατά τρόπο αυθεντικό , γιατί ακριβώς η λέξη σημαίνει: «εξουσία των πολιτών».
Σήμερα παρουσιάζονται ως δημοκρατικά, καθεστώτα που δεν έχουν καμία συγγένεια με την δημοκρατία. Στο όνομα της δημοκρατίας, οι κυρίαρχες δυνάμεις, καταδυναστεύουν τους λαούς σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης.

Continue Reading →

Η ιστορία της δημοκρατίας

Συνέντευξη με τον Συγγραφέα της Δημοκρατίας του Εφιάλτη, Χρήστο Ρήγα.
Το 462 π.Χ. είναι μία ξεχωριστή στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Το έτος αυτό γεννήθηκε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, τόσο σαν πολίτευμα, όσο και σαν λέξη.
Η γέννηση όμως καθώς και η λειτουργία της δημοκρατίας καλύπτονται από ένα πέπλο σιωπής.
Αυτό δεν έγινε τυχαία, από έλλειψη επαρκών στοιχείων, αλλά σκόπιμα, γιατί οι οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχες τάξεις θέλησαν να αποκρύψουν από τους λαούς το αληθινό πρόσωπο της δημοκρατίας. Για τον λόγο αυτόν η δημοκρατία έχει φτάσει σε μας τόσο διαστρεβλωμένη και παραποιημένη, ώστε να μην μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά το αυθεντικό πρόσωπό της.
Στο πολίτευμα της δημοκρατίας που εγκαθίδρυσε ο Εφιάλτης, η πολιτική εξουσία ανατέθηκε στους ίδιους τους πολίτες, ώστε να την ασκούν αυτοπροσώπως και όχι μέσω αντιπροσώπων τους.
Ονομάστηκε δημοκρατία για να εκφράσει το πολίτευμα κατά τρόπο αυθεντικό , γιατί ακριβώς η λέξη σημαίνει: «εξουσία των πολιτών».
Σήμερα παρουσιάζονται ως δημοκρατικά, καθεστώτα που δεν έχουν καμία συγγένεια με την δημοκρατία. Στο όνομα της δημοκρατίας, οι κυρίαρχες δυνάμεις, καταδυναστεύουν τους λαούς σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης.

Continue Reading →

Αρχές Δημοκρατίας draft 0.1

 

Η λέξη δημοκρατία είναι σύνθετη και αποτελείται από τις λέξεις κράτος και δήμος. Η λέξη κράτος προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα κρατ-έω, κρατ-ώ που σημαίνει κυριαρχώ, έχω δύναμη και την επιβάλλω. Συχνά (λανθασμένα) ερμηνεύεται και ως εξουσία που ετυμολογικά προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα έξεστι +δοτική προσωπική δηλαδή έχω τη δυνατότητα, μπορώ. Επομένως δημοκρατία είναι η κυριαρχία του δήμου.

Δήμος είναι το σύνολο των πολιτών που δέχονται να λειτουργούν ως ομάδα και ελεύθερα επιλέγουν την απαράκλητη και έσχατη τήρηση των παρακάτω αρχών:

(i) η αρχή της ισονομίας: όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο αλλά και ο νόμος απέναντι στον κάθε πολίτη.

(ii) η αρχή της ισοπολιτείας: όλοι οι πολίτες μετέχουν στις δημόσιες εξουσίες. Το δικαίωμα όμως αυτό πηγάζει από την υποχρέωση της συμμετοχής.

(iii) η αρχή της ισότητας ψήφου: η συμμετοχή κάθε πολίτη στην διαμόρφωση των αποφάσεων του δήμου, έχει ακριβώς την ίδια βαρύτητα και το ίδιο αποτέλεσμα.

(iv) η αρχή της παρρησίας και της ισηγορίας: ο κάθε πολίτης έχει την υποχρέωση και το δικαίωμα να εκφέρει ελεύθερα την γνώμη του και αυτή τελεί υπό την απόλυτη προστασία του δήμου. Με αυτόν τον τρόπο η άποψη του πολίτη εμπλουτίζει τον δήμο με πρωτότυπες ιδέες και συντελεί στην υπεράσπιση του δικαίου. Συγκεκριμένα η παρρησία (πᾶν + ῥητός) αφορά την υποχρέωση του, να εκφέρει την άποψη του ελεύθερα και με ειλικρίνεια ενώ η ισηγορία (ίσος + αγορεύω) το δικαίωμα του να αγορεύει, να μιλά στην εκκλησία του δήμου. Η παρρησία καλλιεργεί την ελευθερία σε όλους τους πολίτες γιατί εκπαιδεύονται στο να διευρύνουν τους ορίζοντες τους είτε ως ομιλητές είτε ως ακροατής.

(v) η αρχή της πλειοψηφίας: η υποταγή των πολιτών στην θέληση της πλειοψηφίας.

(vi) η αρχή της διαφάνειας: αφορά στις αποφάσεις, διαδικασίες και τους πόρους του δήμου. Οποιοσδήποτε πολίτης έχει την υποχρέωση και την δυνατότητα να ελέγχει το δήμο.

Πλάτων: Ενας μεγαλοφυής… εχθρός της δημοκρατίας

Σας έλεγα την προηγούμενη φορά ότι ο Πλάτων έπαιξε εξαιρετικά σημαντικό ρόλο σε αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε καταστροφή του ελληνικού κόσμου: η καταστροφή των Αθηνών που δυνάμει εμπεριεχόταν στα πράγματα μετατράπηκε και πέρασε στην ιστορία ως νομοτελειακή καταστροφή.
Ο Πλάτων παρουσίασε την κατάρρευση της αθηναϊκής δημοκρατίας ως φαινόμενο που υπάγεται τελικά στην τάξη των πραγμάτων. Και αυτό όχι με την έννοια που έδινε ο Ηρόδοτος στη φράση: “Ο,τι είναι μεγάλο πρέπει να γίνει μικρό” και αντιστρόφως, αλλά γιατί, κατά τον Πλάτωνα, επρόκειτο για εκ θεμελίων σαθρό πολίτευμα, για πολίτευμα που κυριαρχούνταν από ένα πλήθος αμαθές, εμπαθές και έρμαιο των παθών του -ένα πλήθος που τοποθετείται στους αντίποδες του σοφού και της σοφίας, του δίκαιου και της δικαιοσύνης. Ετσι, η πτώση της αθηναϊκής δημοκρατίας δεν εμφανίζεται ως ιστορική τραγωδία, αλλά ως περίπτωση εγγενούς φιλοσοφικής δικαιοσύνης.

Continue Reading →

Η ολλανδική Δημοκρατία

Ο Χρυσός Αιώνας της Ολλανδικής Δημοκρατίας των αδελφών ΝΤΕ ΒΙΤ

Μία συνέντευξη της συγγραφέως Κωνσταντίνας Ρίτσου για την αποσιωπημένη δημοκρατία των Ολλανδών, μία χρυσή περίοδο άνθησης της ελεύθερης σκέψης, τη δημιουργία της κοινωνικής ασφάλισης και εφαρμογή της Δημοκρατίας.

Continue Reading →

Η δημοκρατία του Εφιάλτη

Αφιερώνεται, στους απλούς πολίτες όλου του Κόσμου.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ (Χρήστου Γ. Ρήγα)
Το βιβλίο αυτό είναι αποτέλεσμα μιας έρευνας που έκανα για τον εαυτό μου. Θέλησα να μάθω αν υπήρξε κάποια περίοδος της ιστορίας, όπου ο απλός πολίτης δεν ήταν τόσο υποβαθμισμένος πολιτικά και κοινωνικά, όσο σήμερα. Θέλησα να μάθω αν λειτούργησε ποτέ η δημοκρατία, με τον ορισμό που δίνει η ίδια η λέξη, ή ήταν πάντα μια λέξη κενή περιεχομένου, που χρησιμοποιήθηκε για παραπλάνηση των λαών.
Η έρευνά μου κάλυψε όλη την πολιτική διαδρομή, από τότε που οι άνθρωποι ενώθηκαν σε πολιτειακά οργανωμένες κοινωνίες μέχρι σήμερα. Σαν πηγές χρησιμοποίησα τα βιβλία που παραθέτω στην βιβλιογραφία. Από την έρευνα αυτή διαπίστωσα ότι η αυθεντική δημοκρατία γεννήθηκε και λειτούργησε μόνο στην Αθήνα, από το 462 μέχρι το 322 π.Χ.
Η γέννηση και η λειτουργία της δημοκρατίας ήταν μία κορυφαία στιγμή για την ανθρωπότητα, την οποία και σημάδεψε ανεξίτηλα. Κατά την περίοδο της δημοκρατίας, και χάρη στην δημοκρατία, δημιουργήθηκε όλος αυτός ο λαμπρός πολιτισμός, που παρέμεινε κλασικός μέχρι σήμερα.

Continue Reading →